Washington post, VS, 1 februari 2004

“Washington post, VS, 1 februari 2004

Dochter rechter McArthur vermoedt misdrijf

‘Mijn vader werd bedreigd’

Op het lichaam van de rechter van het Hooggerechtshof, Vernon McArthur, die afgelopen woensdag in zijn huis is overleden, zal sectie worden verricht.

‘De dochter van rechter McArthur heeft een volledig politieonderzoek naar de doodsoorzaak geëist, bevestigt hoofdcommissaris Stephen Chu van de politie van Washington. De achterliggende reden is dat de dochter tussen de erfenispapieren een dreigbrief heeft gevonden, die aan haar vader is gericht.

‘Ik weet niet wie deze brief heeft geschreven, of wat er achter zit, maar mijn vader werd met de dood bedreigd’, zegt dochter Jane McArthur tegen de Washington Post. ‘De arts van mijn vader gelooft ook niet dat mijn vader opnieuw door een hartinfarct is getroffen. Ik eis een sectieonderzoek, zodat de politie de werkelijke doodsoorzaak kan vaststellen.’

De man kwam met een brief terug en Beauty’s moeder moest de hulp van haar dochter inroepen om hem te kunnen lezen. Er stond:

– Ik help jullie graag. Neem haar mee hiernaartoe, dan zal ik zien wat ik kan doen. Ik heb een aantal boeken, jij weet zelf ook een heleboel en misschien helpt mijn witte uniform ook mee. Dat deed het zeker.

Twee lange avonden, na sluitingstijd van de kliniek, zat Beauty met haar moeder en de verpleegster te praten.

Beauty vertelde over de verschrikkelijke verhalen die ze over Mama Mooni en andere heksen had gehoord. Haar moeder vulde de geschiedenis aan met andere mythes over hekserij. Met een aantal ideeën kon Beauty’s moeder zelf korte metten maken door daar natuurlijke verklaringen voor te geven, terwijl de verpleegster andere, vooral aan ziekte gerelateerde ideeën aanpakte. Met behulp van plaatjes in boeken liet ze zien dat je buikklachten van smerig water krijgt en hoe malariamuggen koorts verspreiden. En ook hoe kinderen worden verwekt, in de buik van hun moeder groeien en dan worden geboren. Terwijl Beauty haar moeders hand vasthield, luisterde ze met grote ogen. Overdag, als de verpleegster in de kliniek werkte, mochten ze haar helpen. Ze desinfecteerden het gereedschap en waren onder de indruk van de schone doeken. De heksen waren ver weg.

Maar, en dat is wat Beauty zich het best kan herinneren, voor de eerste en enige keer in haar leven was Beauty alleen met haar moeder. ‘s Nachts sliep ze op een mat in de kamer van de verpleegster, op de arm van haar moeder, en al vanaf de tweede nacht had ze geen last meer van nachtmerries. Sinds die tijd gelooft Beauty niet meer in heksen.

De laatste baksteen is klaar en Beauty spoelt haar handen af in het grijze kleiwater in de emmer bij de put. Haar rug doet pijn als ze haar lichaam strekt. Ze gaat naar huis en wil naar binnen lopen om de pan voor de pap te halen.

In het scherpe licht van de namiddagzon is het moeilijk alles duidelijk te zien. Ze knijpt met haar ogen. Ja, ze heeft het goed gezien.

Op haar trap, bij de buitendeur, ligt een klein hoopje stenen, keurig opgestapeld in de vorm van een piramide.

– Wat is dat, mamma? vragen haar kinderen, die net uit school zijn gekomen.

Lusaka, Zambia

5 februari 2004

Ellen wordt wakker van een zonnestraal die midden op haar gezicht schijnt. Het laken zit als een zweterige prop rond haar benen gewikkeld. Met gesloten ogen probeert ze haar droom weer op te roepen, want ze heeft het gevoel dat die belangrijk is. Het is winter en het is koud. Het is nacht of in ieder geval avond. Ze komt met hoge snelheid over een geveegde, maar ongepekelde winterweg aanstuiven. Langs de kanten liggen hoge hopen sneeuw. Zit ze op een stepslee? Of duwt ze een kinderwagen voort? Het moet een kinderwagen zijn, of anders een stepslee met een bakje, want plotseling kiept de wagen om en vallen er drie pakketjes in de sneeuw. Geschrokken zoekt ze ze bij elkaar, want het zijn drie kinderen, die zo stevig zijn ingebakerd dat het mummies lijken. Drie piepkleine pakketjes. Björn is er ook en helpt haar. De pakketjes zijn nog heel en de kinderen leven. Het kleinste pakketje past precies in haar hand. Ze is wakker en beseft dat ze heeft gedroomd.”